De derde revalidatiedag.

Dinsdag 22 november 2011; de derde revalidatiedag bij de Oorgroep in Deurne/Antwerpen.

Aangezien de tweede revalidatiedag zo moeizaam was verlopen in verband met de korte concentratietijd en de beperkte aandacht die Stan kon opbrengen, hadden we de planning wat aangepast. In tegenstelling tot de vorige keer vertrokken we nu veel vroeger. Nu konden we wat relaxter over de heenreis doen. Vlak over de grens in België zijn we gestopt voor een lange lunch bij een wegrestaurant. We aten een soepje en Stan kon ruim 3/4uur opladen door daarbinnen te rennen en te spelen. Toen we weer gingen rijden waren we in een ½ uur bij de Oorgroep. Stan was helemaal fit.

Ook nu weer werden we vriendelijk ontvangen. Kristin vroeg aan Stan hoe het met hem ging. En als antwoord stak Stan zijn tong uit… Nadat we Stan hadden uitgelegd dat dit niet zo netjes was, vertelde ik haar dat het erg goed met hem gaat, dat hij elke dag zijn nieuwe cochleair implantaat draagt en dat we de programma’s zonder problemen hadden kunnen doorlopen. Maar dat Stan ook wat veranderd; sneller huilt om kleine dingen, veel meer zijn kleine zusje kliert en geregeld tegen de keer in wil. Ze noemde dit “prikkelbaar” en dat zagen ze wel meer bij kinderen op deze leeftijd in de revalidatieperiode. En daar hoort ook bij dat ze hun tong uitsteken. Oké…. fijn dat het een normale herkenbare reactie is op de revalidatie en een opluchting dat ze “het tong uitsteken” zo opvat.

We mochten weer met Mr.Geert mee. Hij was heel tevreden over het verloop. Een nieuw programma werd door hem wederom in de CI geladen. Deze keer 2 programma’s.

Daarna mocht Stan mee naar de testruimte. Kirstin zat al klaar. Mr.Geert ging buiten de testruimte achter de computer zitten. Als eerste mocht Stan met alleen zijn nieuwe CI naar piepgeluiden luisteren en aangeven als hij wat hoorde. Dit deed hij heel geconcentreerd. Hij kon al bij een bepaalde Hertz (hoogte) al op 30dB horen. Als Stan wat hoorde mocht hij een autootje van de racebaan laten rijden.

Na deze test werd er een test gedaan waarin gedifferentieerd werd naar klanken. Er werd een korte klank, bijvoorbeeld de “m”, aangeboden in een bepaalde Hertz (toonhoogte) en lengte. Deze klank werd in een bepaald ritme herhaald en ineens afgewisseld met eenmalig een andere klank bijvoorbeeld de “r”: “m-m-m-m-r-m-m-m”. Ook nu werd Stan weer geobserveerd of hij reactie gaf op deze verandering (door bv zijn wenkbrauwen te fronzen, te lachen, verbaasd te kijken, etc) of dat hij zelfs zelf aangaf dat hij het verschil had gehoord. Bij een hoorreactie mocht Stan even lekker op een blokje timmeren. Van de ongeveer 20 verschillende klankcombinaties testte Mr.Geert er ongeveer 10 waarin de ene combinatie moeilijker is dan de andere. Stan kon ze op 1 klankcombinatie na (“s”- “f”) allemaal van elkaar onderscheiden.
Kirstin en Mr.Geert waren heel tevreden. Ze vonden dit al erg knap van Stan en vonden dat Stan (en zeker in vergelijk met vorige keer) zich lang kon concentreren en taakgericht kon blijven. Heel goed!  En wat sta je als ouders trots toe te kijken naar hoe je kleine mannetje het toch maar weer allemaal over zich heen laat komen en zo goed meewerkt! Wat een kanjer!

Er gaat nog heel wat aan vooraf voordat je echt woorden en spraak kan verstaan. Het onderscheiden van klanken van elkaar is daar een van de voorwaarden voor.
Ook is er geen voordeel dat Stan zijn linkerhersenhelft al spraak kan herkennen. De twee hersenhelften staan wat dat betreft los van elkaar. De rechterhersenhelft moet de geluidsprikkels dus als nieuw gaan ervaren, onthouden, herkennen en uiteindelijk herkennen als woorden en spraak of signalen/geluiden die iets betekenen (deurbel, autotoeter, telefoon, iets wat van de tafel valt, huilen van de baby, zoemer op het schoolplein...etc).

De vierde revalidatiedag zal pas in januari 2012 plaatshebben. Mr.Geert had het er al voorzichtig over om dan simpele woordjes te gaan testen….

Na deze enerverende dag gingen we weer huiswaarts. Stan was er zo van vermoeid dat hij eenmaal in de auto al snel in dromenland raakte.

 
Omdat ik eerder niet de gelegenheid heb gehad om dit verslagje te schrijven zijn we nu inmiddels 2 weken na dit evaluatiemoment verder. En wat is gebeurd: Stan heeft afgelopen zondag voor het eerst een aantal woorden verstaan!!!!! We waren aan het wandelen en alsof het zo moest zijn ging de batterij van zijn eerste/linker CI leeg. En je raadt het al; ik had (normaal altijd) op dat moment geen reservebatterij meegenomen… Dus verder wandelen met alleen de rechter CI op.
Koen ging eens testen en hield zijn hand voor zijn mond zodat Stan geen spraak kon afzien (liplezen). Hij zei wat harder dan normaal een aantal woorden als; “varken”, “paard”, “Milsbeek”, “olifant”. Wat waren we ontzettend verbaasd toen Stan die woorden zelf herhaalde!!!! Hij had ze gewoon verstaan!!!! Wat waren we blij en trots en Stan zelf ook! Wat een hoogtepunt!!!! 

Onderscheid tussen de stem van Koen en van mij is er voor Stan nog wel; Koen zijn stem is lager (Hertz) en deze kan hij (in context) verstaan als er geen ander storend geluid op de achtergrond is. Mijn stem is hoger (Hertz) en deze is nog erg moeilijk voor Stan om te verstaan.
We zijn nog maar 6weken onderweg na de eerste aansluiting en Stan heeft al wat woordjes verstaan! Het gaat dus erg voorspoedig. We zijn heel trots op hem.

Voorlopig hoeven we niet naar België en blijven we thuis en ook op school, gedisciplineerd dooroefenen met ook af en toe alleen de nieuwe/rechter CI op. In januari 2012 zullen we zien hoe de situatie met de nieuwe CI dan is. In de tussentijd verwachten we ons derde kanjertje!

Iedereen fijne feestdagen en een goed en gezond 2012!

Anja Hermers.